Εγγραφείτε για να λαμβάνετε ενημερωτικά email για τα νέα του Κέντρου Πρόληψης απευθείας στο email σας.

Ζευγάρι, …από τα σκαλιά της εκκλησίας στο μονοπάτι της ζωής

     Η στιγμή της πρώτης συνάντησης, το σκίρτημα στην καρδιά, τα συναισθήματα που μοιάζουν να κατακλύζουν το σώμα και μια ματιά που καταγράφεται ανεξίτηλα πάνω μας. Γιατί αυτόν/ήν και όχι κάποιον άλλον/ην; Τι ήταν αυτό μας τράβηξε, που ήταν ελκυστικό; Πώς να το περιγράψεις άραγε; Οι απόψεις σχετικά με τα κριτήρια επιλογής συντρόφου είναι πολλές, ωστόσο όπως κι αν τις ερμηνεύσεις ένα είναι σίγουρο, η επιλογή όσο και αν μοιάζει τυχαία στην πραγματικότητα δεν είναι. Ασυνείδητες δυνάμεις, που προέρχονται από εμάς και την προσωπική μας ιστορία, την καθορίζουν. Είναι σαν να αναζητούσαμε τον άλλον γιατί μοιάζουμε σε τόσα πολλά που μας βοηθούν να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον και διαφέρουμε σε άλλα τόσα που μας δίνουν την δυνατότητα να εξελιχθούμε.

Η θέση και ο ρόλος μας μέσα στην οικογένεια, η σχέση με τα άλλα αδέρφια, η σχέση με τον πατέρα ή την μητέρα μας, αλλά και ο τρόπος που βιώσαμε την μεταξύ τους σχέση. Ο A.Napier, θεραπευτής οικογένειας, λέει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του,1 : «Παρά τον πόνο που βιώσαμε από τους γονείς μας, προσκολλόμαστε επίμονα στις απόψεις τους για τη ζωή. Και το παράδειγμα τους για το τι σημαίνει να είναι κανείς άντρας ή γυναίκα μας ακολουθεί σε ολόκληρη τη ζωή μας. Με το να παραδεχτούμε τη δύναμη της αφοσίωσης μας σε αυτούς και ιδιαίτερα της αφοσίωσης μας στο γονιό του ίδιου φύλου, θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα για να βελτιώσουμε αυτό το μοντέλο.»

 

    Και κάπως έτσι το ταξίδι της σχέσης ξεκινά. Στην αρχή με τους δυο μας σαν ένα, να αφήνουμε στην άκρη φίλους και την οικογένεια μας, για να αφοσιωθούμε ολοκληρωτικά ο ένας στον άλλον. Και όσο ο καιρός περνά αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε τις διαφορές μας, τους περιορισμούς μας, να στρεφόμαστε στον εαυτό μας και ξανα-ορίζουμε τις μεταξύ μας αποστάσεις. Αν τα πράγματα εξελιχθούν καλά και κυρίως αν ο καθένας μας -από τις προηγούμενες φάσεις της ζωής του- έχει στοιχειωδώς διαμορφώσει μια αυτόνομη προσωπικότητα, θα προκύψει κάτι καινούριο από την μεταξύ μας σχέση. Σαν το γλυκό που το κάθε υλικό του είναι διαφορετικό, αλλά ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα που προκύπτει από την ένωση τους είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό.

    Και ο καιρός περνά, για άλλους μέσα από μακροχρόνιες σχέσεις που καταλήγουν στην συγκατοίκηση και από εκεί στον γάμο και το παιδί, για άλλους μέσα από πιο σύντομες θυελλώδεις σχέσεις, ενώ για άλλους ο ερχομός του παιδιού έρχεται ξαφνικά και «απρογραμμάτιστα» για τα δικά μας σχέδια. Όπως όμως κι αν έρθουν τα πράγματα ένα είναι σίγουρο όταν αντικρίζουμε το πρώτο μας παιδί, όταν επιστρέφουμε από την κλινική στο σπίτι, τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Είμαστε πατέρας και μητέρα, έχουμε την αποκλειστική ευθύνη μιας άλλης ύπαρξης και αυτό σίγουρα απαιτεί ανακατατάξεις στον τρόπο που μέχρι σήμερα λειτουργούσαμε στην μεταξύ μας σχέση. Θα πρέπει να βρεθεί χώρος για τους νέους –απαιτητικούς- μας ρόλους αλλά να παραμείνει και χώρος για την ίδια την σχέση. Αυτό είναι μια μεγάλη δοκιμασία για αρκετά ζευγάρια. Χρειάζεται πολύ φροντίδα και από τις δυο πλευρές και διάθεση να μοιραζόμαστε ότι μας θυμώνει, μας κουράζει, μας εξουθενώνει, αλλά και ότι μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι, χαρούμενοι, ευτυχισμένοι.

    Και η πορεία συνεχίζεται με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού -αλλά και των υπολοίπων- και με εμάς να προσπαθούμε να φροντίσουμε την νέα ύπαρξη, να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του πρώτου ή των άλλων παιδιών και να μην ξεχάσουμε και την μεταξύ μας σχέση. Είναι εκείνη η φάση στη ζωή μας που όλα μοιάζουν να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Και ο σύντροφός είναι ο άνθρωπος από τον οποίο μπορούμε να πάρουμε και να δώσουμε στήριξη, φροντίδα, αγάπη, στοργή, ικανοποίηση.

    Και καθώς τα χρόνια περνούν φτάνει κάποτε η στιγμή που τα παιδιά μεγαλώνουν, μπαίνουν στην εφηβεία και σταδιακά αποχωρούν από το σπίτι. Στην ουσία δεν φεύγουν μόνο από το σπίτι, αποχωρούν –αν επιτρέψουμε αυτό να συμβεί- και από το προσκήνιο της καθημερινής μας προσοχής. Ένα μέρος αυτής της προσοχής θα στραφεί σε νέες δραστηριότητες, ασχολίες, χόμπι, ρόλους αλλά σίγουρα ένα σημαντικό μέρος θα στραφεί και προς στον σύντροφό μας. Αν τα προηγούμενα χρόνια είχαμε φροντίσει ικανοποιητικά την σχέση μας, αν είχαμε συμπορευτεί σε αυτή τη διαδρομή, είναι σίγουρο πως η αποχώρηση των παιδιών θα δώσει μια νέα δυναμική στη σχέση μας. Πολύ συχνά όμως σύμφωνα και με στοιχεία που παραθέτει ο A.Napier στο βιβλίο του: «Μολονότι η μέση διάρκεια ενός γάμου που καταλήγει σε διαζύγιο είναι επτά με δέκα χρόνια, τα περισσότερα διαζύγια συμβαίνουν στην αρχή του γάμου και όταν τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι». Αυτό συμβαίνει γιατί ξαφνικά ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν σχεδόν άγνωστο ή αδιάφορο άνθρωπο ή ακόμα σε κάποιες περιπτώσεις με κάποιον άνθρωπο που μοιάζει να απεχθανόμαστε και να μισούμε, γιατί τον έχουμε φορτώσει με όλες τις προσδοκίες, τις απογοητεύσεις και τα λάθη μας.

    Πώς μπορούμε άραγε να αποφύγουμε αυτό το ενδεχόμενο; Πως μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανή τη σχέση μας μέσα στον χρόνο; Η A.Malach Pines2, καθηγήτρια Ψυχολογίας, βασιζόμενη σε μια εκτεταμένη έρευνα που υλοποίησε αλλά και στην κλινική της εμπειρία με άτομα και ζευγάρια, κατέληξε σε 10 παράγοντες που διαπίστωσε ότι διαφοροποιούν τα ζευγάρια με μικρή φθορά στο γάμο τους, από αυτά με μεγάλη φθορά.

    Οι παράγοντες, οι οποίοι κατατάσσονται με σειρά ανάλογα με το πόσο σημαντικοί είναι στην αποφυγή της φθοράς στο γάμο, είναι:
  1. Να αντιμετωπίζουμε θετικά τη σχέση μας, αντί να εστιάζουμε στα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας σπαταλώντας απίστευτη ενέργεια και θυμό στις κάλτσες που είναι πεταμένες, στα ψώνια που λείπουν, στο φαγητό που δεν ήταν καλό κ.λπ.
  2. Να βρίσκουμε χρόνο για να επικοινωνούμε μόνο οι δυο μας χωρίς τα παιδιά και να μοιραζόμαστε με ειλικρίνεια τις βαθύτερες σκέψεις και τα συναισθήματα μας, τους θυμούς, τις αγωνίες, τις απογοητεύσεις αλλά και τη χαρά, την αγάπη, τον έρωτα.
  3. Να θεωρούμε το σύντροφό μας ελκυστικό και να του το εκφράζουμε.
  4. Να έχουμε μια ικανοποιητική σεξουαλική ζωή, γεγονός που χρειάζεται φροντίδα και από τους δυο μας.
  5. Να διατηρούμε την ποικιλία στη καθημερινότητα μας, αποφεύγοντας την πλήξη που γεννιέται κάνοντας πάντα τα ίδια πράγματα με τον ίδιο τρόπο.
  6. Να εκτιμάμε τον σύντροφό μας συνολικά σαν ξεχωριστό άνθρωπο.
  7. Να τον υποστηρίζουμε, να τον ακούμε δίχως προκαταλήψεις και όρους και να του δίνουμε τη δική μας οπτική για τα πράγματα, γεγονός που μπορεί να διευρύνει τους ορίζοντες της σκέψης του.
  8. Να νιώθουμε εμπιστοσύνη και ασφάλεια στη μεταξύ μας σχέση.
  9. Να συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε ως άνθρωποι.
  10. Να βρίσκουμε ενδιαφέρον στις απόψεις μας για τη ζωή και τους ανθρώπους, στην «κοσμοθεωρία» μας.

    Πολλές από τις παραπάνω διαπιστώσεις είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε στο διήμερο εργαστήρι που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα 10 και 11 Μαΐου 2010 από το Κέντρο Πρόληψης Αχαΐας, με τους γονείς που καθόλη τη διάρκεια της φετινής χρονιάς συμμετείχαν στα σεμινάρια μας. Αξιολογώντας την εμπειρία από την συμμετοχή τους κάποιοι γονείς μας απάντησαν χαρακτηριστικά: «Αυτό που μου ανέδειξε είναι ότι είχα ξεχάσει πως είχα και ένα άντρα στο σπίτι που έπρεπε να τον φροντίζω και να δέχομαι τη φροντίδα του», «Κατάλαβα για μια ακόμη φορά πως η καθημερινότητα σκοτώνει χωρίς επικοινωνία», «Πρέπει να αγρυπνώ για να έχω μια καλή σχέση».

    Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα προγράμματα του Κέντρου Πρόληψης, μπορείτε να επικοινωνείτε με τα τηλέφωνα: 2610.623290 & 2610.226948 ή να επισκέπτεστε την ιστοσελίδα: www.kpachaia.gr

Σταύρου Θωμαΐς, Κοινωνική Λειτουργός
Κέντρο Πρόληψης Εξαρτήσεων & Προαγωγής Ψυχοκοινωνικής Υγείας Αχαΐας


1 Napier, A. (1997). Το ζευγάρι ο εύθραυστος δεσμός. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα
2 Malach Pines, A. (2007). Η φθορά στην ερωτική σχέση. Αθήνα: Εκδόσεις Περίπλους

Ενημερωτικό υλικό

Προτεινόμενη βιβλιογραφία

books

Φυλλάδια

fylladia

 

Ραδιοφωνικά & τηλεοπτικά σποτ

ylikosm